Cultuurportfolio

    Malak Terwijl ik op de eerste dag van mijn keuzestage in de bibliotheek in Turnhout een rondleiding volgde voor leerlingen van het eerste jaar Talentenschool in Turnhout, viel mijn oog op dit boekje. Het trok in eerste instantie mijn aandacht omdat ik op de rug een grote sticker met  '2025' zag. Een recent boek dus! Dat moest ik na de rondleiding eens even van dichterbij bekijken. Toen ik het boek uit het rek nam, zag ik ook de vermelding van de leesjury, ook al mooi meegenomen. En, eerlijk is eerlijk, het boekje is niet groot en telt slechts 93 bladzijden. Jullie weten ondertussen wel dat ik niet vies ben van grote, dikke boeken, maar in deze drukke tijden is het slim om het mezelf niet altijd te moeilijk te maken. Actueel thema De achterflap leerde me dat het boek een erg actueel thema behandelt, namelijk de oorlog in Gaza. Het boek is dan wel erg recent, maar het verhaal speelt zich af in de periode tussen 2015 en 2020. De situatie is niet meer helemaal hetzelfde a...

 Het diner - Herman Koch Stoelendans Hoe kwam ik erbij om dit boek te lezen? Het is niet echt een boek dat me zou aanspreken als ik het zou zien staan in de boekenwinkel of de bibliotheek. Nee, het kwam in mijn bezit bij een gekke stoelendans tijdens de les Nederlands.  Er werd ons gevraagd om ons lievelingsboek mee te brengen naar de les. Omdat ik dacht dat het de bedoeling was dat we ons boek gingen voorstellen en vertellen waarom we er zo gek op waren, bracht ik een zwaar boek mee met duizend pagina's en iniemini lettertjes, waar ik dan dus iemand anders mee opzadelde; sorry Anne-Sophie.  Dit boek, 'Het diner', bleek van David te zijn. De volgende opdracht was dit boek mee naar huis te nemen (nogmaals sorry Anne-Sophie voor de 2kg extra in je boekentas),het eens te bekijken en de achterflap plus de eerste bladzijden te lezen.  Het verhaal in het kort In ' Het diner' schuiven twee echtparen aan voor een chique vijfgangendiner. Wat begint als een ogenschijnlijk on...

 Binnen de lijnen van 'De Schrijfwijzen'  Een extra opdracht die we dit academiejaar in de opleiding kregen, was het zoeken (en uiteraard uitvoeren) van een keuzestage. Als leerkracht-Nederlands-in-wording besloot ik te informeren of ik een deel van die uren kon presteren in de plaatselijke bibliotheek. Daar zijn helpende handen altijd welkom, dus dat was snel “in de sjakosh”, zoals we dat hier in Turnhout zeggen. Tot mijn takenpakket behoorde ook De Schrijfwijzen, wat ik in  eerste instantie wat jammer vond, want ik had eigenlijk het plan opgevat om zelf deel te nemen. Dat veranderde echter meteen toen ik hoorde dat ik mocht meedoen als jurylid. Vanuit dat perspectief neem ik jullie graag mee voor een blik op De Schrijfwijzen — maar dan wel vanuit een heel ander oogpunt. Ik had me op 3 oktober ingeschreven voor een vorming van 9 tot 16u. Ik moet eerlijk zeggen dat ik na die lange dag stiekem echt geen zin meer had in dat hele dictee, en eigenlijk wou ik het liefst van...