Laatste flashback op de realitycheck

Klaar voor een jubileumeditie? Hier komt het dan; mijn vijftigste blogbericht! (Ja, ik heb ze net nageteld. Zotjes!)

Realitycheck of realityshock?

Vijftig blogberichten, en allemaal hebben ze hun eigen verhaal. Sommigen werden geschreven in laaiend enthousiasme, sommigen dik tegen mijn goesting, en anderen dan weer in oververmoeide toestand. Toch heb ik dit steeds een leuke opdracht gevonden, en nooit echt erg gevonden om te moeten doen. 

Ik neem jullie even mee op een snelle reis door tweeënhalf jaar aan cultuurblogs.

Nederlands 1 en 2: met laaiend enthousiasme

Ik begon extreem enthousiast aan de opleiding, en aan het cultuurportfolio. Ik ben een schrijver. Ik was in de lagere school (als enige van de klas waarschijnlijk) al gek op het schrijven van opstellen, en ik was er toen al goed in. Ooit volgde ik een online opleiding tot het schrijven van kinderboeken, maar door jonge, en vaak zieke kinderen heb ik die nooit helemaal afgerond. Toen ik op de kinderopvang werkte, maakte ik er een gewoonte van om een dagelijks column voor mijn collega's te schrijven in de agenda, tot ik tijdens een vergadering de vraag van de coördinator kreeg om daar alsjeblieft mee op te houden, omdat er geen plaats meer overbleef om belangrijke dingen op te schrijven (prioriteiten denk ik dan, maar soit 😅)

Maar goed, de blogs. Ik las fijne boeken die toen vooral van de lijst kwamen. Ik heb ooit heel veel jeugdboeken gelezen, en ik vond het fijn om een nieuwe lading te leren kennen, al was het niet altijd gemakkelijk om ze allemaal in de bib te vinden. 

Uiteraard zaten er in dat eerste jaar al twee musicals tussen de voorstellingen die ik koos. Zoals ondertussen al wel duidelijk zal zijn ben ik ongelofelijke fan van dit genre. De tickets voor Hairspray en Les misérables waren dan ook al in mijn bezit voor de opleiding en deze opdracht van start ging. Uiteindelijk koos ik op dat moment ook al om twee theaterstukken bij te wonen. Dat deed ik vroeger wel eens vaker, maar met een drukke werk-
en gezinsplanning geef ik toe dat het op dat moment een tijdje geleden was. Vooral de voorstelling van Clara maakte grote indruk, en dat is dan duidelijk te zien in het ellenlange blogbericht dat ik erover schreef.

Nederlands 3 en 4: Nog steeds fan van de opdracht

Ik werd al iets slimmer en begon opdrachten te combineren om het mezelf iets gemakkelijker te maken. Zo las ik 'Schateiland' voor de opdracht rond de avonturenroman, en schreef er meteen een blog over. Win-win, want op die manier kon ik tijdens de presentatie ook nog eens verwijzen naar het blogbericht. ook de verplicht te schrijven recensie mocht verwerkt worden in een blogbericht, waarvoor dank. De rest van de boeken die ik las waren me aangereikt door mijn dochters, en ene een doorgewinterde lezer, de andere enkel geïnteresseerd in boeken die op dat moment hip en in zijn. Omdat mijn dochters netjes in de leeftijdscategorie zitten van de doelgroep die we voor onze neus gaan krijgen binnenkort, is dat voor mij een mooie kans om te zien wat er op leesvlak leeft bij jongeren, en met welke teksten en fragmenten we ze kunnen triggeren.

De evenementen die ik in die fase bijwoonde, waren echt degene die me het meest gaan bij blijven. Te beginnen met de voorstelling van 90 jaar chiro. Waauw, ik krijg gewoon spontaan kippenvel als ik daaraan terugdenk. Dat was gewoon hét evenement van de eeuw. Ik zou het graag nog eens opnieuw meemaken. Ook de voorstelling van 'Van den vos die Amoc Maecte' was een daverend succes. Dat mag misschien ook aan het fijne gezelschap van mijn medestudenten, maar zeker ook aan de wervelende voorstelling die werd neergezet. Blij dat ik erbij was!

Nederlands 5: een moeizame eindsprint

Bijna aan het einde van de opleiding gekomen wordt het toch allemaal zwaarder dan ik me had voorgesteld. Zelfs het schrijven van blogberichten begint me moeite te kosten, terwijl ik dat hiervoor nooit zo ervaren heb. Zo zocht ik misschien stiekem expres een artikel over chatGPT, zodat ik een geldig excuus had om een blogbericht te kunnen schrijven met AI. Dat viel dan ook wel meteen op, aangezien het toch in een volledig andere schrijfstijl is geschreven dan mijn andere berichten. 

Maar de musical alweer... Moulin Rouge... In Londen... Ik kan er niet over zwijgen. Deze verslaat meteen 'The phantom of the opera' als mijn persoonlijke favoriet en komt met stip op nummer één. Als ik kon, zou ik iedereen in de Eurostar meesleuren om deze musical te laten zien. Helaas ben ik niet in die mogelijkheid en kan ik niet meer doen dan jullie allemaal te proberen te overtuigen: als je in Londen bent en je denkt erover een musical mee te pikken (Serieus, je kan toch niet in Londen geweest zijn zonder musical?)

Het dictee van de Schrijfwijzen stond dit jaar sowieso op mijn planning. De eerste keer was ik te laat om in te schrijven en vorig jaar kon ik niet gaan,  dus dit zou mijn jaar zijn voor 'De Schrijfwijzen'. Door mijn keuzestage in de bibliotheek in Turnhout kreeg ik de kans om dit evenement op een heel andere manier mee te maken: ik mocht in de jury zitten en de opdrachten mee verbeteren. 

Ook al is het een moeizame eindsprint, lezen is nooit een straf geweest. Toen ik na de stoelendans van mevrouw Crauwels 'Het diner' van Herman Koch, een bijdrage van David, in mijn bezit kreeg, besloot ik meteen om het helemaal te lezen en er een blog over te schrijven. Geen boek dat ik zelf uit de rekken gehaald zou hebben, en ook niet echt mijn genre. Maar toch blij dat ik het gedaan heb: weer een ervaring rijker! Met 'Malak' las ik over een actueel wereldprobleem en met 'Op het einde gaan ze allebei dood' dook ik opnieuw in de wereld van de populaire en gehypte jeugdboeken in de tienerwereld. 

Leren leren en nog eens leren

Ik heb de voorbije tweeënhalf jaar enorm veel bijgeleerd, en vooral: nieuwe ervaringen opgedaan. Musical zal voorlopig mijn favoriete genre blijven (in maart staat 'Mama Mia' op het programma), maar ik ben trots te kunnen zeggen dat ik mijn comfortzone van culturele voorstellingen en activiteiten met succes heb kunnen uitbreiden. Ik ben er ook van overtuigd dat dit een proces is dat nooit klaar is; er komen steeds nieuwe evenementen en nieuwe voorstellingen. Er zal van mij als leerkracht Nederlands verwacht worden dat ik dit een beetje opvolg en bijhoud, maar dat kan ik nu ook niet echt een straf noemen. Ook het lezen zal iets zijn dat ik altijd zal blijven doen, en waar ik altijd plezier uit zal blijven halen.  

De artikels die ik las voor het protfolio waren altijd moetjes, maar toch kan ik niet anders dan toegeven dat het af en toe wel eens nuttig en interessant is om wat te grasduinen door vakliteratuur of de mainstream media af te schuimen naar interessante stukken om je in te verdiepen.

Zo, dat was ie dan, mijn laatste blog. Ik hoop dat jullie evenveel plezier hebben gehad aan het lezen van enkele van mijn blogberichten, dan ik had aan het schrijven (van de meesten) ervan. 

Doei!