Ik zal op je wachten - Luc Hanegreefs: De recensie
⭐⭐⭐✫✫
Ik zal op je wachten
Heb je tijd voor tijdloosheid?
Jen Burton, een zestienjarig meisje, trekt voor een schoolopdracht naar het bejaardentehuis om een interview af te nemen van de tweeënnegentigjarige Berenice Everson. Berenice vertelt over haar jeugd in Norfolk, Engeland, waar ze opgroeide nabij een Amerikaanse luchtmachtbasis en Weston ontmoette, een piloot met wie ze een verboden liefde ontwikkelde. Hun relatie werd bemoeilijkt door haar moeder en de oorlog zelf.
Een 'goed bij de tijd'-schrijver
Luc Hanegreefs, geboren in Olmen (Balen) in 1959, werkte jarenlang als journalist voor onder meer De Tijd, VRT en de nieuwsdienst van VTM. Tegenwoordig is hij voltijds schrijver van zowel kinder- en jeugdboeken als volwassenenromans. (Luc Hanegreefs, z.d.)
Van zijn hand verscheen een aantal boektoppers en door de kinder- en jeugdjury geselecteerde romans in de categorie 'young adult', zoals: 'Desoto Adventurer 1961', 'Vikingbloed' en 'Volle Maen'. Ook deze 'Ik zal op je wachten' werd door de kinder- en jeugdjury uitgekozen.
Reis door de tijd
Hanegreefs neemt je mee in een verhaal op twee verschillende niveaus. Het boek wisselt tussen hoofdstukken over Jen in het heden en Berenices ervaringen in 1944. Ondanks het grote leeftijdsverschil ontdekt Jen dat ze best veel gemeen hebben. Terwijl ze luistert naar de verhalen van Berenice over háár moeder, die het haar moeilijk maakte door haar liefde voor Weston af te keuren, worstelt Jen met haar gevoelens voor de veel oudere Mike en de loyaliteit jegens haar eigen moeder. Terwijl je leest, word je heen en weer geslingerd tussen de tienergedachten van Jen en het meeslepende oorlogs/liefdesverhaal van Berenice.
Tijd genoeg?
Hoewel de titel en de korte inhoud aantrekkelijk zijn, is de rest van het verhaal frustrerend. Het begint nochtans interessant: Berenice vertelt over de aankomst van de Amerikanen in Norfolk en hoe zij en haar jongere broertje dat beleefden. Daarna lezen we voor de eerste keer over Jen, haar schoolopdracht, haar stiekeme fascinatie voor Mike en de moeilijke relatie met haar emotioneel onstabiele moeder. Jens vader, die piloot was in the Royal Air Force, is om het leven gekomen tijdens een missie in Bagdad. Haar moeder heeft dit nooit kunnen verwerken waardoor ze Jen overbeschermt en haar met niemand wil delen.
Naarmate het boek vordert, wordt het steeds interessanter om de romantische en spannende verhaallijn van Berenice en Weston te volgen. Die van Jen is geen meerwaarde meer en blijft hangen. Terwijl het steeds onduidelijker wordt waar de titel op slaat, duikt er plots een derde verhaallijn op, die ook niet perse nuttig is voor het verdere verloop. Ondertussen wordt het verhaal van Berenice steeds spannender, en dat van Jen wordt een storende factor. We blijven een hele tijd op onze honger zitten en dan, zeven pagina's voor het einde van het boek, komen we eindelijk te weten wie er zal wachten.
Time's up
Het boek stopt plots en onverwacht. Het lijkt alsof er haastig een einde aan geschreven is; alsof de tijd op was. Een verhaal met erg veel potentieel, dat zeker niet ten volle werd benut, en zo eindigt met een frustrerend slot. Wie net als ik liever meer te weten wilde komen over Berenice en haar piloot, kan eeuwig blijven wachten.
Bronnen
Luchanegreefs. (z.d.). Geraadpleegd op 16 november 2024, van https://www.luchanegreefs.be/
Ik zal op je wachten | Clavis. (z.d.). https://www.clavisbooks.com/nl-be/ik-zal-op-je-wachten.html
Dag Els
BeantwoordenVerwijderenOok ik las 'Ik zal op je wachten' van Luc Hanegreefs, maar ik zou het belonen met minstens vier sterren. 'Hoe komt dat?', is dan een relevante vraag waarop ik (uiteraard) geen sluitend antwoord heb. Toch zal ik een poging doen.
De tekst op de achterflap heeft er volgens mij veel mee te maken. Die tekst creëert een bepaalde verwachting, roept een bepaalde spanning op. In dit geval lezen we WOII, luchtmachtbasis, bommenwerpers ... Uit ons geheugen worden dan automatisch scènes uit 'Saving private Ryan' opgediept. 'Ik zal op je wachten' lijkt echter in niets op een spannend oorlogsepos. Het is een diepmenselijk verhaal dat aan een gezapig tempo meandert over het glooiende Engelse platteland.
We zijn dus allebei op het verkeerde been gezet. Het grote verschil is dat dat voor mij een aangename verrassing was, terwijl ik merkte dat jij dat eerder als een tegenvaller ervoer. Dat zou onder andere kunnen komen door een andere leesintentie. Jij omschreef vorig jaar de avonturenroman als een van jou favoriete genres, ik koos voor de (auto)biografie ...
Wanneer wij een boek vastnemen, zijn wij dus op zoek naar andere ingrediënten. Daarom vind ik het verrijkend jouw recensie te lezen en erover na te denken. In de klas zullen we immers ook een divers lezerspubliek krijgen en in het beste geval zullen we inzicht verwerven in de psyche van de leerlingen om ze gepaste, emanciperende literatuur aan te reiken.
Dat zal voor sommige leerlingen lukken met 'Ik zal op je wachten', voor andere leerlingen niet. Gelukkig is er in de wereld van de jeugdliteratuur voor ieder wat wils.
Tot lees!
Groeten
Gert